
Kontekst
Powiatówka to gra przeglądarkowa o jednej wspólnej polskiej drodze powiatowej. Każdy gracz jedzie tą samą drogą i widzi ten sam świat: te same billboardy, to samo graffiti na ekranach dźwiękochłonnych i wiaduktach, te same rankingi. Droga jest prawdziwa, ma 97,6 km z Radzymina przez Wyszków do Ostrołęki, razem z miejscowościami, skrzyżowaniami, rondami, przejazdami kolejowymi, mostami, w tym tym na Bugu, i znakami. Jazda jest darmowa. Gra zarabia na miejscach reklamowych przy drodze, prowizji od ich odsprzedaży i farbie do graffiti.
Problem
Jeden wspólny świat brzmi jak problem serwera czasu rzeczywistego. Jeśli każdy jadący gracz trzyma połączenie na żywo i pyta serwer, jak wygląda świat, koszt rośnie razem z ludźmi, którzy w większości tylko patrzą, a na to darmowej gry nie stać.
Prawdziwa droga podnosi stawkę każdej reguły. Gracze wiedzą, co powinien zrobić fotoradar, przejście dla pieszych czy rondo, i oceniają grę według drogi, którą jeżdżą naprawdę. Mandat, który przychodzi, zanim fotoradar widać, wygląda na oszustwo, cokolwiek mówi kod.
Biznes dokłada trzecią trudność. Miejsce reklamowe sprzedawane każdemu oznacza obrazy od obcych ludzi wstawiane do świata, który widzą wszyscy, a graffiti malowane przez każdego oznacza to samo w skali piksela.
Podejście
Droga jest daną. Geometria i każdy obiekt, który ma tożsamość, leżą w wersjonowanym pliku importowanym z OpenStreetMap i numerycznego modelu terenu, z raportem importu, który wymienia braki w danych mapy i to, co importer musiał wywnioskować. Dodanie kilometrów albo nowego rodzaju obiektu zmienia plik, a nie grę, i tak samo jest z krajem: znaki, tablice rejestracyjne i ograniczenia prędkości przychodzą w pakiecie krajowym.
Odczyt świata nigdy nie dotyka serwera aplikacji. Własność billboardów, ich obrazy, obrazy ścian i rankingi są publikowane jako pliki statyczne serwowane z pamięcią podręczną, gotowe na CDN przed serwerem. Serwer obsługuje tylko zapisy: zakupy, malowanie i raporty przejazdów zalogowanych graczy. Połączenie WebSocket ma tylko gracz, który stoi przy ścianie w edytorze malowania. Każdy piksel jest dopisywany do dziennika zdarzeń w tej samej transakcji, która zużywa farbę, a serwer co kilka sekund publikuje zmienione ściany jako wersjonowane obrazy, więc ścianę zawsze da się odtworzyć z jej historii.
Droga wygląda na uczęszczaną, nawet gdy nikt inny nie jest akurat w grze. Auta graczy, którzy jechali w ostatniej godzinie, są odtwarzane z zapisu ich przejazdów, trzymają się swojego pasa, stają na czerwonym, przed zamkniętym przejazdem i przed pieszym i nigdy nie przenikają przez auto gracza. Kierowcy porozumiewają się tylko klaksonem i mruganiem świateł, więc nie ma czatu do moderowania. Wejście ma swój budżet: jazda zaczyna się bez konta, początkowy JavaScript mieści się poniżej 400 KB, kieruje się jednym palcem, a tempomat trzyma ograniczenie prędkości.
Billboardy są jednocześnie scenografią i biznesem. Pusty mówi „tu może być twoja reklama”. Kupujący wybiera okres 30, 90 albo 365 dni, po jego końcu ma siedem dni pierwszeństwa do przedłużenia i może włączyć automatyczne przedłużenie kartą. Billboard można odsprzedać, a prowizja platformy rozlicza się przez Stripe Connect, z publiczną historią przeniesień na stronie billboardu. Każdą reklamę ocenia Claude przed płatnością, więc odrzucona reklama nigdy nie trafia do kasy. Kategorie regulowane idą do kolejki człowieka, a autor ma jedno odwołanie. Tekst widoczny na obrazie, także skierowany do modelu, jest wyciągany i oceniany jak każda inna treść. Właściciele mogą też prowadzić kampanie kuponów w cenie billboardu. Kody są przyznawane po zaliczonym przejeździe, odkrywa się je gestem zdrapki i można je wymieniać na tablicach ogłoszeń przy drodze. Ściany są moderowane po fakcie, w kaflach po 64 piksele: odrzucony kafel wraca do ostatniej zaakceptowanej wersji, konta, które namalowały w nim więcej niż próg, tracą na dobę prawo do malowania, a wydatki na model mają dzienny budżet, którego nie dotyczą kafle zgłoszone przez graczy.
Przepisy pochodzą z prawdziwego kodeksu. Dwa fotoradary w tygodniu i patrol co trzy godziny mierzą średnią prędkość, a mandaty i punkty karne idą według taryfikatora z 2026 roku. Za dużo punktów albo duże przekroczenie zatrzymuje prawo jazdy na dobę, a auto jedzie wtedy samo, z graczem jako pasażerem. Kary spowalniają grę, ale nigdy nie zabierają niczego wartościowego: kupony, rankingi i farba zostają. Kiedy gracze zgłosili, że fotoradar wystawia mandat, zanim go widać, pomiar przeniesiono tak, żeby zaczynał się od znaku ostrzegawczego, czyli od tego, co kierowca faktycznie widzi.
Postępów nie da się kupić ani wyfarmić. Podróż biegnie etapami, z pieczątką w paszporcie za każdą miejscowość i numerem finiszera za pierwszą pełną trasę. Czterokilometrowy odcinek dnia jest taki sam dla wszystkich i buduje serię, jest wspólny cel tygodnia, a w garażu czeka osiem lakierów. Cotygodniowa jazda na czas daje wszystkim te same warunki: piesi, ruch i roboty drogowe losują się z ziarna tygodnia, a serwer sam przelicza czas i mandaty z raportów przejazdu. Ponieważ raporty przejazdu da się zautomatyzować, nagrody są kosmetyczne albo statusowe. Wszystko, co ma wartość, wynika wyłącznie z reguł sprawdzanych przez serwer. Wokół tego prowincja żyje własnym życiem: pora dnia idzie według czasu warszawskiego, nad Bugiem bywa mgła, jeździ konwój traktorów i orszak weselny, są stoiska przy drodze, dziury i roboty z wahadłem oraz pory roku.
Rezultat
Gra działa pod adresem powiatowka.com, po polsku i po angielsku, jako aplikacja PWA, która działa także na starszych iPhone'ach. Od pierwszego commita do trzynastu faz minęło sześć tygodni: prawdziwa trasa, konta i rankingi, billboardy z moderacją, zakupem i odsprzedażą, wspólne ściany, kampanie kuponów i tablice ogłoszeń, przejazdy kolejowe i skrzyżowania, podróż z paszportem, policja i fotoradary, cotygodniowa jazda na czas i życie prowincji. Gracze zgłaszają problemy na Discordzie, a poprawki ich zgłoszeń trafiały na produkcję tego samego dnia.
Wnioski
To, jak oddzielony jest odczyt świata od jego zmiany, decyduje o tym, ile kosztuje wspólny świat. Gdy odczyt jest plikiem statycznym, serwer dźwiga ludzi, którzy coś zmieniają, a nie tych, którzy patrzą, a w grze większość tylko patrzy.
Drugi wniosek dotyczy reguł zapożyczonych z rzeczywistości. Fotoradar i piesi na przejściach przechodzili testy, a mimo to zachowywali się na drodze źle. Pierwszy błąd wyłapali gracze. Drugi wyłapało nagrywanie co 40 milisekund, gdzie naprawdę są piesi i auta, zamiast zapewniania, gdzie powinni być. Gra, która naśladuje prawdziwe przepisy, jest oceniana według rzeczywistości, więc uczciwość trzeba mierzyć od tego, co gracz widzi.