Kontekst
Grupa produkcyjna prowadzi gospodarkę magazynową surowców, opakowań i wyrobów gotowych, przy czym docelowy zakres obejmuje stany per lokalizacja, skanery, integrację z ERP i połączenie z platformą planowania produkcji. Punkt startowy jest węższy: zadania magazynowe i zaopatrzeniowe, przydzielane i wykonywane przez ludzi na hali.
Problem
Przyrostowy system magazynowy niesie swoiste ryzyko i nie polega ono na tym, że pierwszy moduł okaże się niewystarczający. Polega na tym, że pierwszy moduł powstanie z założeniami poprawnymi dla jednego magazynu, jednego modelu stanów i jednej integracji, a późniejsze zdjęcie tych założeń oznacza dotknięcie każdej tabeli i każdego endpointu napisanego w międzyczasie.
Trzy założenia w szczególności są tanie do uniknięcia teraz i drogie do wycofania później. Magazyn jest jeden, więc magazyn nie jest kolumną. Lokalizacja to etykieta na regale, więc jest tekstem. Zadania idą razem ze stanami, więc dzielą schemat i zrastają się, aż żadnego z nich nie da się zmienić osobno.
Podejście
Każdy agregat biznesowy niesie referencję magazynu od pierwszej migracji, wskazującą na tabelę magazynów, w której na początku stoi jeden wiersz. Kosztem są kolumna i złączenie, płacone raz, podczas gdy dorabianie wymiaru najemcy do systemu trzymającego już rok danych jest projektem z własnym budżetem.
Lokalizacja jest encją, a nie polem tekstowym, zamodelowaną jako magazyn zawierający strefy zawierające miejsca. Lokalizacja tekstowa wytrzymuje dokładnie do chwili, w której ktoś potrzebuje wiedzieć, co leży w strefie, a wtedy teksty mają już pięć konwencji zapisu i ręczne uzgadnianie.
Jeden kontekst dostaje jeden schemat, więc moduł zadań mieszka we własnym schemacie, a przyszłe konteksty stanów, przyjęć i wydań dostaną swoje. Sens tej granicy jest wypowiedziany wprost: moduł zadań nie ma zrosnąć się z rejestrem stanów, bo w chwili, w której te dwa dzielą tabele, żadnego nie da się wydać niezależnie, a przyrosty przestają być przyrostami.
Ślad audytowy jest append-only z hash-chainem, egzekwowany wyzwalaczem blokującym update i delete, a nie konwencją mówiącą, że kod powinien do niego pisać. Zadań nie usuwam; zadanie anulowane dostaje status i zostawia ślad, co czyni ten zapis użytecznym w sporze o to, co naprawdę zostało skompletowane.
Wzorzec outbox jest obecny od pierwszego modułu, zanim istnieje cokolwiek zewnętrznego, co miałoby z niego odbierać. Zapisy z efektem zewnętrznym idą do tabeli outboxu opróżnianej przez proces z ponowieniami i kluczem idempotencji, więc kiedy przyjdzie połączenie z ERP i powiadomienia push, podłączą się do mechanizmu dostarczania, który jest już poprawny. Dokładanie outboxu do systemu wysyłającego bezpośrednio przez rok oznacza odnalezienie każdego miejsca wysyłki, a zawsze jest ich więcej, niż się spodziewano.
Akceptacja ludzka stoi na granicy ERP od początku tamtej fazy: żaden dokument nie wraca do ERP bez zwolnienia go przez osobę z odpowiednią rolą.
Interfejs pracownika projektowałem pod warunki, w jakich pracuje, z dużymi celami dotykowymi, minimum opcji i szybką ścieżką z aparatu, podczas gdy panel administracyjny jest zwykłą responsywną aplikacją webową. Żaden z nich nie jedzie z danymi atrapowymi ani stronami demonstracyjnymi, co utrzymuje pytanie o to, co naprawdę działa, w stanie odpowiadalnym w dowolnej chwili.
Rezultat
Moduł zadań działa jako pierwsza faza, z modelem danych, egzekucją audytu, wymiarem najemcy i mechanizmem dostarczania już ukształtowanymi pod rejestr stanów oraz integrację z ERP, które przyjdą później, na współdzielonej instancji bazy, dostawcy tożsamości i wzorcu wdrożenia używanym w całym majątku aplikacyjnym.
Wnioski
System przyrostowy jest naprawdę przyrostowy tylko wtedy, gdy pierwszy przyrost odmawia podjęcia decyzji należących do późniejszych. Większość tego, co czyni fazę drugą drogą, została rozstrzygnięta w fazie pierwszej przez kogoś, kto wybrał rzecz najkrótszą z poprawnych, zamiast najkrótszej, która poprawna pozostaje.
Drugi wniosek brzmi tak, że gwarancje strukturalne należą do struktury. Ślad audytowy chroniony wyzwalaczem i outbox obecny, zanim ma konsumenta, są obie odrobinę większą pracą niż alternatywa i obie likwidują całą klasę przyszłych usterek, co jest lepszą wymianą, niż wygląda w dniu jej zawierania.